ما امروزه خانه های بزرگتر اما خانواده های کوچکتر داریم؛ راحتی بیشتر اما زمان کمتر مدارک تحصیلی بالاتر اما درک عمومی پایین تر ؛ آگاهی بیشتر اما قدرت تشخیص کمتر داریم متخصصان بیشتر اما مشکلات نیز بیشتر؛ داروهای بیشتر اما سلامتی کمتر بدون ملاحظه ایام را می گذرانیم، خیلی کم می خندیم، خیلی تند رانندگی می کنیم، خیلی زود عصبانی می شویم، تا دیروقت بیدار می مانیم، خیلی خسته از خواب برمی خیزیم، خیلی کم مطالعه می کنیم، اغلب اوقات تلویزیون نگاه می کنیم و خیلی بندرت دعا می کنیم چندین برابر مایملک داریم اما ارزشهایمان کمتر شده است. خیلی زیاد صحبت می کنیم، به اندازه کافی دوست نمی داریم و خیلی زیاد دروغ می گوییم زندگی ساختن را یاد گرفته ایم اما نه زندگی کردن را ؛ تنها به زندگی سالهای عمر را افزوده ایم و نه زندگی را به سالهای عمرمان ما ساختمانهای بلندتر داریم اما طبع کوتاه تر، بزرگراه های پهن تر اما دیدگاه های باریکتر بیشتر خرج می کنیم اما کمتر داریم، بیشتر می خریم اما کمتر لذت می بریم بدین دلیل است که پیشنهاد می کنم از امروز شما هیچ چیز را برای موقعیتهای خاص نگذارید، زیرا هر روز زندگی یک موقعیت خاص است زمان بیشتری را با خانواده و دوستانتان بگذرانید، غذای مورد علاقه تان را بخورید و جاهایی را که دوست دارید ببینید زندگی فقط حفظ بقاء نیست، بلکه زنجیره ای ازلحظه های لذتبخش است از جام کریستال خود استفاده کنید، بهترین عطرتان را برای روز مبادا نگه ندارید و هر لحظه که دوست دارید از آن استفاده کنید در یکی از محلههای مرکزی شهر پاریس، دیواری وسیع جا خوش کرده است که سرامیکهایی لاجوردی تنش را پوشاندهاند و روی آن با 300 زبان زنده دنیا بیش از هزار بار به رنگی سپید نوشته شده است: «دوستت دارم». سهم ما ایرانیها هم، دو تا از آن دوستت دارمهاست که یکی از آنها بالای دیوار قرار گرفته است و دیگری تقریبا در مرکزش. دوستت دارمهای ایرانی جای خوبی قرار گرفتهاند و چشم هر گردشگری دستکم یک بار آنها را میبیند، (تو تصاویری که براتون گذاشتم مشخصه ) شاید به این دلیل که خط ایرانی زیباست، شاید هم به این خاطر که ما ایرانیها به عاشقی معروفیم. ما عشق را نسل به نسل در روح یادگاریهایمان دمیدهایم، عشق اگر نبود، هنرهایمان ماندگار نمیشد، ادبیاتمان شکل نمیگرفت و بناهای تاریخیمان استوار نمیماند، عشق اگر نبود دریا دریا گلزار شهدا و مفقودالاثر و جانباز نداشتیم و شاید اصلا ایرانی هم وجود نداشت چه، عشق، به همه آنها که به آن باور دارند، طعم جاودانگی میچشاند. آن که این دیوار را بنا کرده، حتما میدانسته است که بازدیدکنندگانش، «دوستت دارم» را به همه زبانهای دنیا نمیدانند، اما مطمئن بوده است که جادویی در این چند کلمه نهفته است که حتی بدون فهمیده شدن معنایش، چشمها را مینوازد. غرضم از نوشتن ماجرای دیوار دوستت دارم این نیست که بگویم ما ایرانیها هم به دیواری مانند آن نیاز داریم، هر چند که اگر آن را داشتیم، دلمان خوشتر بود، اما حرفم این است که شهر ما، به پایتخت ایرانیهای عاشق نمیماند، اینجا شهری است که دیوارهایش «دوستت دارم» را فریاد نمیزنند، شهری که «دوستت دارم» را کم دارد.و اینکه ما دوست داشتن همدیگر را فراموش کردیم. دلم می خواست در عصر دیگری دوستت می داشتم احتیاط باید کرد . همه چیز کهنه میشود و اگر کمی کوتاهی کنیم ، عشق نیز .
در عصری مهربان تر و شاعرانه تر
عصری که عطر کتاب
عطر یاس و عطر آزادی را بیشتر حس می کرد
بهانه ها جای حسِ عاشقانه را خوب میگیرند......................
| Design By : Pichak |
